Palarnia kawy Coffee World PM: +48 698 435 970

Kawa ziarnista - facebook

POLUB NAS

Jak parzysz, tak mielisz - mielenie kawy ziarnistej

Kawa do ekspresuDobra kawa ziarnista wymaga nie tylko odpowiedniego palenia i przechowywania (do czterech tygodni w szczelnym pojemniku; w suchym, chłodnym i ciemnym miejscu; raczej nie w lodówce). Aby w pełni cieszyć się smakiem i aromatem napoju należy także pamiętać o odpowiednim mieleniu - w zależności od sposobu przyrządzania kawy trzeba wybrać grubość zmielenia ziaren.

Historia kawy uczy, że jej przygotowanie było w wielu krajach traktowane niemal jak rytuał i przebiegało w ściśle określony sposób. Dotyczy to zarówno procesu mielenia, parzenia jak i podawania kawy. W dzisiejszych czasach duża dostępność różnego rodzaju utensyliów do parzenia kawy pozwala klientom bez problemów wybrać ulubiony sposób przyrządzania tego naparu, a jest ich wiele.

Najdrobniejszego mielenia (niemal na pył) wymaga kawa gotowana w tyglu - jest to najpopularniejszy sposób w krajach arabskich. W specjalnym mosiężnym naczyniu z długim uchwytem (zwanym ibriq) wielokrotnie gotuje się kawę wymieszaną z cukrem, często z dodatkiem goździków lub kardamonu i serwuje się ją w malutkich kubeczkach. Otrzymany w ten sposób napar jest gęsty, bardzo mocny i słodki; zawiera także dużo kofeiny.

W Polsce długo popularna była tzw. kawa po turecku - zalewana wrzątkiem bezpośrednio w filiżance lub dzbanku. Określenie to jest jednak błędne, gdyż to właśnie kawa w tyglu była i jest nadal ulubioną kawą w Turcji.

Sklep z kawą

Honduras SHG - 1000g - ziarna

Sklep z kawą

Pochodzenie: Ameryka Środkowa
Rodzaj mielenia: ziarna (kawa nie mielona)


kup teraz 64,00/ 1000g

Do zalewajki, czyli do kawy w dzbanku, ziarna mieli się niemal tak drobno jak do kawy z tygla. To najtańszy sposób parzenia, bo nie wymaga żadnych specjalnych naczyń i lubi go szczególnie starsze pokolenie Polaków. Do wyparzonego dzbanka należy wsypać odpowiednią ilość kawy i zalać gorącą (około 90°C) wodą. Po kilku minutach należy zamieszać całość i poczekać aż fusy osiądą na dnie, a następnie serwować do filiżanek. Ci, którzy nie boją się fusów, a nawet lubią ich piaskowy posmak w ustach, zalewają kawę wodą bezpośrednio w filiżance.

Do francuskiego zaparzacza tłoczkowego (french press) najlepsze są dość grubo zmielone ziarna, ponieważ wtedy drobinki nie przedostają się przez siateczkę. Metodę tę wynaleziono w połowie XIX wieku we Francji, lecz to Włoch - Attillio Calimani zarejestrował patent na dzbanek z tłoczkiem, oddzielający fusy od płynu.

Kawę o podobnym smaku uzyskuje się z karlsbadzkiego dzbanka skonstruowanego przez francuskiego arcybiskupa J. de Belloy około 1800 roku. Ciekawą odmianą tego dzbanka filtrującego była tzw. napoletana - naczynie składało się z dwóch skręcanych metalowych części przedzielonych filtrem, do którego wsypywano kawę. Do dolnej części wlewano wodę, a gdy zaczynała się gotować, naczynie po prostu odwracano i napar ściekał w dół.

W przypadku włoskiej kawiarki ciśnieniowej (kafetiera, mokka) wynalezionej w 1933 roku przez Włocha A.Bialetti najlepsza jest średnio mielona kawa. Urządzenie działa podobnie jak perlator ciśnieniowy. Czajnik stawia się na wolnym ogniu i czeka aż woda z dolnej części przefiltruje pod ciśnieniem kawę umieszczoną na sitku. Zwolennicy tej metody uważają, że tak przyrządzona kawa ma smak podobny do naparu z ekspresu ciśnieniowego, ale jest bardziej tradycyjna i „z duszą”. Uciążliwa może być jedynie konieczność dokładnego czyszczenia wszystkich elementów naczynia.

Kawa do ekspresuKawa do ekspresu

Ekspresy ciśnieniowe wymagają mielenia kawy ziarenistej - średnio drobno (nie na pył), natomiast ekspresy przelewowe mielenia grubszego. 

Historia ekspresów zaczyna się około 1710 roku we Francji, gdy wynaleziono filtrujące woreczki z lnu. Zawieszano je na sznurku wewnątrz naczynia, wsypywano do nich kawę i polewano wrzątkiem. Z biegiem czasu stosowano także inne materiały na woreczki: jedwab, papier i metalowe siateczki.

Współczesny ekspres przelewowy skonstruowano około 1944 roku. Ma on tę przewagę nad ekspresami ciśnieniowymi, że pozwala przygotować za jednym razem nawet dużą ilość kawy (ciepło utrzymuje specjalny podgrzewacz lub termos), a dzięki jednorazowym papierowym filtrom jest łatwy do utrzymania w czystości.

Espresso z automatu ciśnieniowego ma jednak wielu zwolenników, gdyż pozwala dostosować napar do indywidualnych preferencji; szczególnie umożliwia otrzymanie bardzo mocnego i aromatycznego napoju.

Na rynku dostępne są także pełne automaty, które nie tylko zaparzają, ale także mielą i odmierzają potrzebną ilość kawy i wody. Nie są one jednak zbyt cenione przez prawdziwych kawoszy, ponieważ oni wolą sami sterować procesem „tworzenia kawy”.

Niezależnie od preferencji w sposobie mielenia i parzenia ziaren najważniejszą zasadą jest, by nie przechowywać zmielonej kawy dłużej niż dwa dni. Po tym czasie nawet w szczelnym pojemniku traci ona olejki eteryczne, które gwarantują smak i aromat. Puryści smakowi twierdzą nawet, że świeżo zmielona kawa do ekspresu powinna zostać zaparzona w ciągu pięciu minut. Mniej radykalni kawosze, którzy nie mają czasu każdego ranka walczyć z młynkiem, zalecają trzymanie kawy w próżniowym pojemniku.

Przy niewielkim zużyciu ziaren najlepiej jest kupować kawę do ekspresu w małych opakowaniach (np. 0,5 kg) i mielić porcje na dwa dni. Dobrze jest też pamiętać, że nawet najlepsza kawa straci smak, gdy do parzenia użyjemy zbyt twardej wody, dlatego poza młynkiem i zaparzaczem najlepiej jest wyposażyć się jeszcze w odpowiedni filtr do wody.